ก่อนที่จะมีมัสยิดดารุ้ลอิบาดะห์ ในบริเวณปัจจุบันของชุมชนไม่ได้มีมัสยิดมาก่อน สมัยก่อนไม่ได้มีถนนมาก เหมือนทุกวันนี้ คนในบริเวณนี้จึงมักใช้เรือเพื่อสัญจร ไปละหมาดทุกวันศุกร์ที่มัสยิดดาริลหะซัน (อยู่ห่างจากชุมชนไปประมาณ 2 กิโลเมตรจากการเดินทางโดยเรือ) ซึ่งมีความห่างไกลจากบริเวณชุมชนดารุ้ลอิบาดะห์ในปัจจุบันพอสมควร ทำให้คนที่ไม่มีเรือมีความลำบากในการเดินทาง จึงเป็นที่มาที่ทำให้เกิดมัสยิดดารุ้ลอิบาดะห์ขึ้น มัสยิดได้ถูกสร้างขึ้นในพื้นที่อุทิศของครอบครัวนิ่มเจริญ ในปี พ.ศ. 2535 ด้วยการริเริ่มของ ฮัจยีซูอิบ นิ่มเจริญ, อิหม่าม อัดนาน แสงสว่า, ฮัจยี ยะยา โพดำ และช่างโซ๊ะ อับดุลกอเด ชื่อเริ่มแรกชาวบ้านเรียกว่า “มัสยิดนิ่มเจริญ” แต่เมื่อไปจดทะเบียน มัสยิดต้องเปลี่ยนชื่อเป็น “มัสยิดดารุ้ลอิบาดะห์” (แปลว่าสถานที่ทำนมัสการต่อพระเจ้า) โดยในการก่อสร้างตอนนั้นต้องใช้เรือในการขนอิฐ ทราย และอุปกรณ์ก่อสร้างต่าง ๆ เพื่อนำมาก่อสร้าง รวมถึงลูกหลานในชุมชนทุกหลังคาเรือนก็อาสามาช่วยกันโดยที่ไม่มีค่าแรง ส่วนผู้หญิงก็จะมาช่วยกันทำกับข้าว ขนมหวานเลี้ยง 
   

          มัสยิดแห่งนี้กลายเป็นมัสยิดที่รวมจิตใจของผู้คนในชุมชนและใช้ในการทำกิจกรรมต่าง ๆ และเป็นสถานที่ตั้งเริ่มแรกของวิสาหกิจชุมชนดารุ้ลอิบาดะห์