กว่าจะเป็นวิสาหกิจชุมชน

          จุดเริ่มต้นของวิสาหกิจชุมชนมาจากอะไร หลาย ๆ คนอาจจะสงสัยว่า ชุมชนกัมปงในดงปรือแห่งนี้ เกิดขึ้นมาได้อย่างไร ใช้แนวคิดอะไรถึงมาทำการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ และเพราะเหตุใดถึงต้องมาทำการท่องเที่ยวแบบนี้

​

          ชุมชนกัมปงในดงปรือ เกิดขึ้นมาจากการก่อตั้งวิสาหกิจชุมชน ชุมชนนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมอยู่อาศัยมากกว่าพี่น้องคนพุทธ มีชื่อว่า "ชุมชนดารุ้ลอิบาดะห์" ในสมัยก่อนคนในชุมชนนี้ มีการทำเกษตร ค้าขาย แต่มีรายได้ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

​

          ทางสำนักงานเขตทุ่งครุแนะนำว่าให้จับกลุ่มกัน กลายเป็นวิสาหกิจชุมชน ในตอนนั้นมีเงินทุนแค่ 1,200 บาทเท่านั้น ทำการแปรรูปเห็ดอบเนย แหนมเห็ด และนำดอกสะแกที่มีอยู่ตามลำคลอง มาทำเป็นน้ำอบน้ำปรุง ยังมีกระเป๋าผ้าทำมือขายด้วย ในการทำของขายต่าง ๆ ไม่ได้มีการจ่ายค่าแรง เป็นการสมัครใจของคนในชุมชน ที่อาสามาช่วยกันคนละไม้คนละมือ จนเริ่มมีรายได้ขึ้นมาส่วนนึง ต่อมาได้เริ่มคิดที่จะทำการท่องเที่ยว แต่ที่ตั้งของชุมชนค่อนข้างอยู่ในหลืบ บางคนจึงไม่เห็นด้วย ก็ปล่อยผ่านไป หลังจากนั้นมีโครงการช่วยเหลือเกษตรกร 9101 เข้ามาช่วย ในตอนนั้นมีปลาดุกที่ได้มาจากเกษตรกรนำมาทำเป็นปลาดุกเชียง ส่วนบรรจุภัณฑ์ทางโครงการเป็นคนจัดการให้ ทั้งยังได้เงินสนับสนุนมาทำสบู่นมแพะด้วย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเห็นว่าที่นี่ มีการทำงานที่น่าสนใจ ก็เลยชวนไปแข่งเพื่อชิงทุนของ NIA จำนวน 400,000 บาท มีผู้ร่วมแข่งขันทั้งหมด 102 กลุ่ม คัดเหลือ 12 กลุ่ม ซึ่งชุมชนก็ติด 1 ใน 12 จึงได้ทุนมาเพื่อต่อยอดทำให้ธุรกิจเติบโตขึ้น และยังมีธนาคารออมสินที่ช่วยสนันสนุนการทำอาคาร พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของอิสลามแห่งประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีธนาคารอิสลามแห่งประเทศไทยสนับสนุนช่วยทำป้ายบอกทางของวิสาหกิจ แต่ถึงจะเน้นไปทางธุรกิจมากขึ้น ชุมชนก็ยังคงมีการทำเกษตรอยู่ด้วย แต่ปัจจุบันนี้ในคลองเริ่มมีขยะมากขึ้น น้ำในคลองก็เน่าเสีย เมื่อนำมาใช้ในการทำเกษตรทำให้พืชผักตาย ชุมชนก็ได้คิดที่จะบำบัดน้ำเสียจึงได้นึกถึงโครงการกังหันบำบัดน้ำเสียของในหลวงรัชกาลที่ 9 และได้คิดที่จะทำการท่องเที่ยวโดยใช้เรือขึ้นมา ซึ่งจะใช้กังหันเรือบำบัดน้ำในคลอง เป็นเรือหาง เรือของชาวบ้านในชุมชน ควบคู่ไปกับการท่องเที่ยวเป็นฐาน อย่างเช่น ฟาร์มแพะ สวนส้ม สวนมะพร้าว และการทำเวิร์คช็อปที่ศูนย์วิสาหกิจชุมชน

​

          จากการที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับพี่นิดะห์หรือผู้ร่วมก่อตั้งวิสาหกิจชุมชนเป็นการส่วนตัวแล้ว เราได้เห็นว่า กว่าที่จะมาเป็นวิสาหกิจชุมชนในทุกวันนี้ ผ่านความยากลำบากและความไม่ย่อท้อมามาก กว่าจะมาถึงทุกวันนี้ได้นั้นไม่ง่ายเลย ชุมชนยังคิดถึงเรื่องของการบำบัดน้ำเสีย ที่ควบคู่ไปกับการท่องเที่ยวด้วยเรือ เพื่อรักษาธรรมชาติและอนุรักษ์วัฒนธรรม สิ่งเหล่านี้ จึงทำให้เราได้เห็นคุณค่าของการท่องเที่ยว “กัมปงในดงปรือ”